Marian Krzaklewski
Biografia
Marian Krzaklewski urodził się 23 sierpnia 1950 roku w Kolbuszowej. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w rodzinnej miejscowości, a następnie w 1975 roku ukończył studia na Wydziale Automatyki i Informatyki Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W późniejszych latach uzyskał stopień doktora nauk technicznych w zakresie komputeryzacji procesów metalurgicznych.
Karierę zawodową rozpoczął w 1976 roku w Zakładzie Systemów Automatyki Kompleksowej PAN w Gliwicach, gdzie pracował do 1984 roku. Następnie został pracownikiem naukowym Politechniki Śląskiej, a od 1988 roku pełnił funkcję adiunkta. Wykładał także na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
W 1980 roku wstąpił do NSZZ Solidarność, angażując się w tworzenie struktur związkowych w Polskiej Akademii Nauk. Był wiceprzewodniczącym Górnośląskiej Komisji Porozumiewawczej NSZZ Solidarność PAN, a w 1989 roku wszedł do Krajowej Komisji Wykonawczej związku. Działał także w Komitecie Obywatelskim przy Lechu Wałęsie jako sekretarz komitetu regionalnego w Regionie Śląsko-Dąbrowskim.
Przełomowym momentem w jego karierze politycznej był rok 1991, kiedy to na III Zjeździe Solidarności został wybrany na przewodniczącego związku, zastępując Lecha Wałęsę. Funkcję tę pełnił nieprzerwanie do 2002 roku. Jako lider związku, w 1993 roku był inicjatorem wniosku o wotum nieufności wobec rządu Hanny Suchockiej, co doprowadziło do rozwiązania parlamentu.
W 1996 roku doprowadził do powstania Akcji Wyborczej Solidarność, bloku skupiającego większość ugrupowań prawicowych. W wyborach parlamentarnych w 1997 roku AWS odniosła zwycięstwo, zdobywając 201 mandatów w Sejmie i 51 w Senacie. Sam Krzaklewski został posłem III kadencji, jednak stanowisko premiera objął Jerzy Buzek, nie on. W tym okresie pojawiły się w mediach określenia „kierowanie z tylnego siedzenia”, a jego styl przewodzenia bywał krytykowany jako autorytarny.
W 2000 roku wystartował w wyborach prezydenckich, w których uzyskał 15,57% głosów, zajmując trzecie miejsce za Aleksandrem Kwaśniewskim i Andrzejem Olechowskim. Po porażce zaczął stopniowo wycofywać się z polityki. W 2002 roku zrezygnował z przewodniczenia Solidarności, a w kolejnych latach przeszedł na emeryturę, pozostając jednak aktywnym jako przedstawiciel Polski w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym.