Władysław Michał Dec

Władysław Michał Dec urodził się 4 września 1894 roku w Kolbuszowej, w rodzinie Stanisława i Karoliny z Osiniaków. Uczęszczał do gimnazjum w Dębicy, gdzie w 1914 roku złożył egzamin dojrzałości. Od 1912 roku przez dwa lata był członkiem Polowych Drużyn Sokolich.

W czasie I wojny światowej służył w 3 kompanii 3 Pułku Piechoty Legionów Polskich. Jako plutonowy brał udział w kampanii karpackiej, podczas której 5 lutego 1915 roku został ranny. Od kwietnia tego roku przydzielony do 4 Pułku Piechoty, a w sierpniu 1916 roku mianowany chorążym. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku służył w armii austriackiej w 40 Pułku Piechoty. Wyróżnił się zwłaszcza 6 lipca 1916 roku, za co 17 maja 1922 roku otrzymał Order Virtuti Militari V klasy.

W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego, otrzymując stopień podporucznika, a w marcu 1920 roku porucznika. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od września 1920 roku służył w stopniu kapitana w 4 Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. 12 kwietnia 1927 roku mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku. W maju tego roku objął stanowisko dowódcy batalionu w macierzystym pułku, a w październiku 1932 roku został kwatermistrzem. Na stopień podpułkownika awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Ciechanów jako komendant.

Podczas kampanii wrześniowej od 1 października 1939 roku dowodził 178 Pułkiem Piechoty (rezerwowym), z którym wziął udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji dostał się do niemieckiej niewoli; był więziony w Oflagu VII A Murnau. Po powrocie z niewoli w 1945 roku wyjechał z żoną do Jeleniej Góry, a następnie do Walimia i Wałbrzycha.

Zmarł 9 listopada 1946 roku w Wałbrzychu. Został pochowany na cmentarzu w Kolbuszowej. Od 1924 roku był mężem Jadwigi Magdaleny z domu Durniatt.