Władysław Welfe

Władysław Welfe urodził się 20 maja 1927 roku w Kolbuszowej. Był jednym z najwybitniejszych polskich ekonomistów XX wieku, związanym na stałe z Uniwersytetem Łódzkim, gdzie pracował przez wiele lat i współtworzył polską szkołę ekonometrii.

W 1949 roku uzyskał tytuł magistra ekonomii na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Łódzkiego. Doktorat nauk ekonomicznych obronił w 1960 roku, a habilitację w 1964. W 1969 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1974 - profesora zwyczajnego. Jego kariera naukowa związana była niemal wyłącznie z macierzystą uczelnią.

W latach 1965-1997 kierował Katedrą Ekonometrii UŁ, a w latach 1970-97 był dyrektorem Instytutu Ekonometrii i Statystyki. Pełnił też ważne funkcje we władzach uczelni: prodziekana i dziekana Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego oraz prorektora UŁ (1972-78). Był promotorem blisko czterdziestu doktorów, wychowując wiele pokoleń naukowców.

Był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, od 1972 roku działał w Komitecie Statystyki i Ekonometrii PAN, a w latach 1981-84 stał na jego czele. Należał również do Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN, a także pełnił funkcje w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN oraz Zakładzie Badań Statystyczno-Ekonomicznych GUS i PAN. Aktywnie uczestniczył w pracach Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, przewodnicząc jego Wydziałowi II Nauk Humanistycznych i Społecznych w latach 1974-96.

Za swoją działalność naukową i organizacyjną otrzymał liczne wyróżnienia, w tym doktoraty honoris causa Uppsala University (1978), Akademii Ekonomicznej w Krakowie (1995), Université Lyon 2 (1997) oraz Uniwersytetu Łódzkiego (2005). Był też odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą (2001).